Siste dag i Santa Cruz

Siste dagen er i mål på denne fantastiske turen til Bolivia. Idag har vi treft mange barn i skulealder, frå ganske små til 18 år. Det er barn som erfarar, det vi på norsk kallar for "å gå for lut og kaldt vatn". Mange er heimlause, somme forletne av foreldre som slit, andre forsøkt tatt av dage av foreldre med rusproblem. Historiane er mange og grusomme. 

Men dette misjonærekteparet har 83 barn i sitt program. Her får dei mat kvar dag, leksehjelp, medisinsk tilsyn og dei lærer om hygiene og alt som elles kjem inn under allmenndanning. Dei blir restaurert som menneske og lærer om Gud og får vera med i menighet. Vi har spelt ulike spel med dei og leika med dei både ute og inne. Ei lita jente, kom springande gong etter gong, la dei små armane sine rundt halsen min og held fast. Ho strauk fingrane sine gjennom både hår og sjegg i undring over at det går an å ha kvitt hår. Så tillitsfull at det ikkje er lett å sei kva som ligg bak. Så sprang ho vidare og leika med dei andre. 15 minuttar etterpå var ho tilbake for å visa meg nye leikar som ho kunne, og som eg sleit med å forstå forklaringane til. Men ho forsto at spansken min var på eit lavmål, og viste storsinn med ein talentlaus nordmann. 

Vi var ein runde på fotballbana. Jacob greidde å trakka over og måtte på røntgen med leddband-fraktur. Men det går fint med han. Han har fått utstyr som låser foten i rett stilling, og reiser heimatt i morgon uten dei store hindringane. Vi ser litt stort på det å håpar at det kan gje oss andre også visse fordeler med køforsering etc.

Også i dag blei vi tatt med på familiebesøk der vi fekk oppmuntra menneske som både slit med helsemessige ting, men også det som endå verre er, har barn som er kidnappa og som ingen veit kor er. 

Verda er slik den er. Vi kan enten rømma frå den og prøva og dyrka vår eigen komfort, eller vi kan møta menneske med dei vanskane dei har og kjenna kjærleiken strøyma tilbake mot oss. 

Eg var sjuk og de såg til meg, eg var i fengsel og de vitja meg ... Det de gjorde mot ein av desse mine minste, har de gjort imot meg.

Dag Sveinung hadde sin siste opptreden på turen og har no sunge i dei tre største byane i Bolivia, samt ein mindre by. Kva gong han har gjort det, enten det er store forsamlingar eller for to familiar, så blir folk velsigna. På familiebesøket idag, song han mellom anna "Velsignelsen" over dei som var der. Det gjer noko med dei som høyrer på. Guds velsigning berører menneske. Håp og tru blir fornya og forventningane går til den trufaste Gud som aldri sviktar med som viser trufast kjærleik i generasjon etter generasjon. 

I morgon tidleg reiser vi til Viru Viru Internacional Aeropuerto, og set kursen mot Sao Paulo igjen og derifrå mot Frankfurt og heim til Flesland seint på lørdagkvelden. Takk til alle som har følgt med på desse oppdateringane og bedt for oss. Teamet er superfornøgde med alt dei har opplevt og sett Gud gjera. Og eg deler den erfaringa med dei og er minst like superfornøgd med dei som team. 

Familiebesøk i CBBA og Primero de Mayo

Ny dag i Cochabamba, den siste heile dagen, før vi set kursen nedover mot låglandet og byen Santa Cruz. Eg har stått opp klokka 06:00 for å ha tid til ein liten times spasertur i området, men sidan det er noko så sjelden som regnvær ute, får eg heller oppdatera litt meir frå dagen i går. Ein reiser nemleg ikkje til Bolivia med regntøy, og i morgon tidleg skal det pakkast. 

Men vi hadde ein fin ettermiddag i går. Lunsjen tok vi på restauranten til den mest profilerte sangaren og musikaren i heile Bolivia, Juri Ortuño. Eg vart kjend med han for mange år sidan og var i heimen hans den gongen. Og jammen dukka han opp under måltidet vårt og alle i timet fekk helsa på han. Han meinte at eg såg akkurat ut som før, og eg sa det same om han. Heilt sannferdige var vel kanskje ingen av oss. Tida får til slutt auga på dei fleste.

Så var vi på La Cancha og kjøpte litt forskjellig småtteri. På programmet hadde vi eit familiebesøk på kvelden. Det var ei god stund med familien der. Fin bønnestund med dei mot slutten. Ei av damene i huset sleit med smerter i ryggen og nedover i beina. Vi bad for henne og ho reiste seg, dansa og sprang opp og ned trapper for å prøva ut rygg og bein. All smerte var borte. Ære til Gud.

Denne føremiddagen skal vi besøkja Alejandro og familien hans. Dei bur i Primero de Mayo, som ligg litt utanfor Cochabamba på andre sida av byen. Alejandro knekte ryggen i eit arbeidsuhell då han var 18 og sit i rullestol. Det blir ei fin oppleving for teamet og møta han og familien som bur i fattigslege hus og under primitive forhold. Vi er aldri i Bolivia utan eit besøk hjå dei. Han har starta ein liten butikk på andre sida av forhenget i soverommet sitt, med dør ut. Tidlegare selde han snacks og litt basismatvarer. Då pandemien kom vart konkurranse større på grunn av alle heimeværande som gjorde det same. Men så fekk han råd om å leggja om til varer med større lokal etterspørsel, og sel no skrivebøker og andre skulerelaterte ting. Eg gler meg til å møta familien igjen og ber om at regnet gjer seg før vi reiser her ifrå i 10-tida.

På ettermiddagen i dag, skal vi på ein fotballskule som ligg på andre sida av byen, i Zona Sur. Eit ektepar i menigheten her driv denne skulen. Det blir det aller siste oppdraget her i Cochabamba, bortsett frå å vaska oss ut av det fantastiske huset vi har budd i. No er det hotell i Santa Cruz som ventar. Håpar å få lagt ut ein liten rapport derifrå også før vi tek til på turen heimatt, via Sao Paulo og Frankfurt am Main. Etter planen skal vi vera heime seint lørdag kveld. 

Berre fem dagar igjen

Eg og teamet har lagt bak oss dei tyngste og mest krevande oppgavene for denne gongen. I går kveld var i vi i Villa Israel, som er ein del av det sørlege Cochabamba. Der besøkte vi ein pinsemenighet som hadde eit friluftsarrangemen som starta klokka 19:00 og varte heile natta. Vi var der berre i tre timar og fekk gitt dei det vi hadde å by på. Dag Sveinung song En el Monte Calvario (den einaste songen heile kvelden "in tune"). Nahier hadde ei kort undervisning om Guds truskap, før eg delte om Jesu oppstandelse og evangeliet til frelse. Fem stykker kom og gav livet sitt til Jesus. Ellers var det veldig mange som kom for å søkja forbønn for eitt eller anna. Det var folk der med ureine ting i seg som også vart sette fri. Folka her er menneske som har flytta inn frå høgare fjellområde. Dei eldre blandt dei snakkar berre Quechua. Det er ikkje heilt enkelt å venta på to tolkar, men Nahier greidde seg langt betre enn meg. Av og til er det slik at di mindre erfaring ein har, di lettare er det å lære noko nytt. I fjor var vi også her i Villa Israel, men då på ein møte innandørs. Då var det tre stykker som gav livet sitt til Jesus, og det var kjekt å høyra at dei alle var i enigheten der og vart trent til teneste i forsamlinga. Sjølv om berre ei av dei var der i går kveld, er det kjekt å sjå at nye kristne blir tatt vare på.

Vi reiste heim i skapleg tid, tok med oss ein pizza på vegen og planla ein litt seinare frukost i dag tidleg. Så langt har vi vaska huset her i El Bosque, snart skal vi ut og eta lunsj, til ein forandring. Dagane her får no eit preg av avslutning. Dei hardaste og mest krevande oppgavene er gjort. I kveld har vi eitt familiebesøk og i morgon kveld ein fotballskule der vi skal forkynna litt. Ellers er det litt turisme her i Cochabamba før vi reiser til Santa Cruz på onsdag. Der skal vi bruka torsdagen på eitt eller anna sosialt arbeid for barn. Eg veit ikkje heil kva det er eller kva det inneber, men det er slikt ein må venna seg til her i Bolivia. Kontrollbehov kan ein like godt leggja igjen heime, om ein ikkje vil bli altor frustrert.

Avslutning i La Paz

I går kveld (lørdag) hadde vi først evangelisering med menigheten i La Paz. Vi inviterte inn folk frå gata på eit gratis varmt måltid og mens dei sat og åt, delte vi evangeliet med dei og underviste dei litt i korleis ta vare på og veksa i livet med Gud, som dei alle takka ja til å ta imot. 

Husa i El Alto står heilt på kanten av stupet.

Folk kjem sjølvsagt ikkje inn samstundes, så vi må dela Guds ord i fleire venningar. Det var eg og Jacob som delte på dette og kjørte fem rundar med forkynning / undervisning. Sidan det var påskeafta, var det ikkje så mykje folk ute i gatene som det pleier, men eg vil tru at 20-25 personar av begge kjønn og i alle aldrar kom innom og fekk mat både for kropp, sjel og ånd. Somme hadde behov som vi fekk be for. 

På ettermiddagen hadde vi sightseeing i La Paz. Vi såg byen frå lufta ved å reisa med gondolbanene som knyter heile byen saman med eit velfungerande trafikksystem. Dessutan var vi rundt i byen og stoppa mellom anna på Plaza Murillo, ved parlamentsbygningen. La Paz er noko for seg sjølv og på lista over dei sju underverk (av byar, vel å merka). Eg trur byen gjorde inntrykk på alle.

Parlamentsbygningen på Plaza Murillo

På kvelden i går var det ungdomsmøte. Jacob talte og Nahier fungerte sterkt i kunnskapsord, som ho pleier. God samling!

I dag pakka vi sakene våre før frukost og reiste til gudstenesta som starta klokka 10:00. Det var ei veldig god samling med Guds nærvær når ordet vart forkynt og stor glede både for meg og menigheten å møtast igjen. Vi kan hjelpa dei på mange måtar, men det at vi kjem frå Norge og reiser til La Paz for å besøkja dei, gjer eit heilt spesielt inntrykk på dei alle. Det at vi kjem er viktigare enn det vi gjer, men eg trur at det vi får gjort også er veldig betydningsfullt. Vi måtte raska på og springa litt fort frå møte for å rekkja flyet. Vi var alt ute i seinaste laget, men for ein gongs skuld kom vi fort ut av byen utan trafikkaos og uten problemer med trafikken oppe på El Alto. Flyet gjekk på slaget og vi er no tilbake i Cochabamba. Her er det 27 grader og god klestørk. 

Om ein god times tid, reiser vi ut til Zona Zur for å vera med på møte i ein pinsemenighet der. Han som er pastor der er ein dyktig bygningsmann. Det var han og David som bygde huset her i El Bosque, der vi bur. Vi var i menigheten der i fjor også. Det blir fint å treffa dei igjen og spesielt Severo, som han heiter.