Byar og bygder - Gud har planar for begge

Utan å påstå at eg ein gong er i nærleiken av å vera ekspert på området, trur eg likevel at eg har litt erfaring som gjer at eg kan ha tankar om korleis det er å forkynna evangeliet til menneske i område som er ulike frå kvarandre - og då spesielt by-og bynære område kontra bygder på Vestlandet.

Det er i utgangspunktet greitt å forstå at vi lever i eit samfunn der det har blitt ein meir eller mindre skriven regel, at du kan tru kva du vil, så lenge du heldt kjeft om det. Det har blitt like i nærleiken av overgrep mot menneske å læra dei sanninga om bibelens Gud, mens det er like i nærleiken av lovpålagt å påtvinga alle eit verdsbilete der Gud ikkje fins. Vi som har møtt Jesus og lever i relasjonen til han kvar dag, kjenner oss likevel sterke fordi vi ser korleis ein levande Gud kallar menneske til den livsmeining han som skapar har til alle, og at det er kraft nok i evangeliet til å gje dei nytt liv.

Det å starta ei forsamling, skulle alltid starta med å forkynna evangeliet til menneske som ikkje kjenner Gud, ikkje samla kristne frå samanhengar som alt fins. Om ein skal gjera dette må ein gå fram slik at ein får godt vitnemål i samfunnet ein vil nå. Dei fleste set pris på ærlegdom, det at vi er opne og gjennomsiktige, det at vi byr på oss sjølve og er ekte i alt. Tilgjort og svevande oppførsel blir avslørt, og får som fortent. 

Alle kulturar har ting ved seg, ting som gjer arbeidet lett og ting som gjer det vanskeleg. På same måten som bykulturen, har bygdekulturen både negative og positive sider å tilby. I bygdekulturen lever det nok mange stader eit bygdedyr, men eg trur mange vil finna at den opne og direkte rett-fram-kulturen vil vera lettare å arbeida i enn ikkje-kom-innafor-hekken-min-kulturen som rår i mange godt etablerte byområde. 

Vi bur på ei misjonsmark, der behovet for kristen misjon er stort. Uansett kor hen vi skal arbeida vil vi ha ting å forsaka, ein kross å bera og ein Herre å følgja. Sosial og økonomisk tryggleik der alt rundt oss er tilrettelagt for eit lettvint liv, har sin pris det óg. Kanskje den største prisen, når alt kjem til alt, er at vi ikkje får gjort noko fordi vi er eigd av alt det lettvinte. Å forsaka for å oppnå resultat, er velkjend i idretten. Altfor ofte har vi som kristne forsaka deler av pionerkallet for eit lettvint liv, meg sjølv inkludert. 

Det er ein heilt naturleg strategi i vår tenkjing å satsa på byane. Det er mange gode grunnar til at det er slik og bør vera slik. Men satsinga på byane blir likevel aldri rikare på suksess enn den satsinga vi har på misjonsoppdraget. Bygdene er det få eller ingen som satsar på. Ikkje er der ladestasjon for El-bil, det er berre ein nærbutikk, ein gamleheim, ein skule og kanskje berre fem tusen menneske i heile kommunen som aldri vil få høyra evangeliet fordi dei bur på landsbygda og fordi den Store forsamlinga ikkje forkynner evangeliet lenger. 

I byane er det forsamlingar i alle variantar, medan det i fleire kommunar langs kysten ikkje fins ei einaste fri forsamling. Folk som bur i byane har for lengst blitt vane med ein variasjon i uttrykket av kristne forsamlingar, og mange av desse står trufast saman i arbeidet som eitt uttrykk for Guds folk i byen. Kjem ein tilstrekkeleg langt ut på landsbygda, er det framleis slik det var i byane for over femti år sidan, at alt nytt arbeid utanom den Den norske kyrkja, får sekt-stempel og blir anklaga for å splitta kristenfolket, uansett om dei aldri snakkar med ein kyrkjegjengar. 

Eg snakka med ein kristen person, busett på ei øy som ligg timesvis frå byen. Han peika ut for meg husa der andre kristne budde som han trudde ville vera interessert i det eg hadde å sei og som han difor meinte eg burde gå til. Så peika han ut hus der det budde folk som ikkje var interessert og der det ville vera bortkasta for meg å gå. 

Det han sa var opplagt meint å vera meg til hjelp, men Jesus meinte no at det var dei sjuke som trong lækjar, ikkje dei friske.  Eg takka for opplysningane og held fast på kallet om å gå med Godt Nytt til dei som treng det, ikkje dei som alt har fått det. 

Eg har eit mål om å gjera unge kristne menneske med litt guts for misjon, glad i landsbygdene langs kysten. Der kan dei oppleva folk som er seg sjølve på godt og vondt, og oppleva at det er mykje meir godt enn vondt. Der kan dei finna det naturlege i det å vera naturleg og fridomen i å tala fritt og rett. Der kan dei lytta til folk sine tankar og meiningar og sjølve bli lytta til. 

Og kven veit om dei ikkje finn ein fredens heim med open dør og sofa med plass til mange.

Skrot gir menneske nytt liv

Dei siste åra har vi hatt mange utanlandske arbeidarar i Norge frå Polen, Romania og andre aust-europeiske land. Som ein flittig brukar av den lokale gjenvinningsstasjonen der eg bur, har eg lagt merke til korleis folk frå mange av desse landa ser verdien i ting som nordmenn kastar. Velstanden har gjort oss sløve og likegyldige. Bruk-og-kast-mentaliteten har teke overhand. Men ikkje verre enn at mange leverer til Fretex og andre gjenbruksbutikkar. Og på gjenvinningsstasjonen er det eit rom der ein kan setja frå seg ting ein syns er for gode til å kasta. Alt i dette rommet vert til fri avhenting for dei som ser mon i det. Det er det mange som gjer, spesielt frå land utanfor Norge.

Å forvalta verdiar er eit stort ansvar. I velstandssamfunnet heiter det at "tid er pengar". Verdien av ting blir målt opp mot kor mykje tid ein skal bruka på å frigjera verdien av dei i kroner og øre. Når ein i utgangspunktet har rikeleg av pengar, finn ein ofte ikkje bryet verdt å bruka tid på å løysa verdien inn, difor kastar vi like godt "skrotet" i søppeldunken. 

La meg ta eit døme: Eg fann i garasjen min ein elektrisk motor med reduksjonsgir. Der har den lagt i nesten 10 år, utan å koma til nytte. Eg ville gjerne selja denne på finn.no og meinte at det burde la seg gjera å få 1000 kroner for den. Den låg ute i 60 dagar utan napp. Eg sette prisen ned til 800 og la den ut i nye 60 dagar - også utan napp. 

Å laga ei annonse tek kanskje bort imot ein halv time. Ein skal ta bilete og lasta opp bilete, finna spesifikasjonane på vara og skriva desse inn etc. Blir det salg, må ein finna emballasje og pakka den på forsvarleg vis, senda med posten og avtala med kunden om betaling. Alt tek litt tid og litt fokus. Er desse 800 kronene så viktig for meg at eg tek bryderiet? Er det verdt det?

Det spørsmålet hadde aldri blitt stilt av ein fattig mann som ser barna sine døy av svolt. 

Ingen kan eta ein elektrisk motor med reduksjonsgir, men verdien av den kan omsetjast til livberging, ikkje berre for kroppen, men den kan gje nytt liv til heile mennesket. 

To gonger 60 dagar på finn.no utan napp. Verdien av mange andre ting har i mellomtida blitt frigjort og sendt. Arbeidarar har bore fram mat og anna hjelp, biblar og Godt Nytt om ein Gud som ser og bryr seg og svarar på rop. Utan desse arbeidarane på feltet, hadde ein motor med reduksjonsgir berre ein motor med reduksjonsgir. 

Så eg la den ut for nye 60 dagar. 

Femtiseks av dei gjekk før det ringte ein mann frå Trondheim som bytta til seg ein motor med reduksjonsgir mot mat til fleire familiar og svar på bønner og bod om frelse og nytt håp for framtida og mykje anna. Det fins eit håp for alt.

(Eg legg ut dette innlegget i håp om å kunna inspirera andre til å bruka kreativiteten sin til å forvalta verdiar og omsetja dei til såkorn som ber rik frukt. Velsigninga av dette er stor. Og så er det berre å ta kontakt for dei som ikkje veit kor dei skal plassera dei fornuftig slik at ingenting forsvinn til andre føremål enn det det er gitt til).

Kunsten å forkynna evangeliet.

Som lærar på Bergen Bibelskole er eg ein av dei som har som oppgave å hjelpa studentane våre til å forstå evangeliet og bli gode i å dela det vidare med andre. Dei to første dagane førre veke var vi på Gullbotn Konferansesenter / Leirstad. Første dagen gjekk med til å arbeida med måten å forkynna evangeliet på og praktisera dette for kvarandre. 

Det var veldig interresant å høyra på alle dei som frimodig stor framfor resten av klassen og la ut det gode bodskapen. Dette var første runde med praktisering. Likevel var det som blei framført veldig bra og eit veldig godt utgangspunkt å arbeida vidare med.  

Eg blir så oppmuntra når eg ser unge som er rikt utrusta med gaver til å formidla og ikkje minst evne til å ta vare på heilskapen i evangeliet, forstå samanhengane og ha frimod til å gjera eit radikalt evangelium tilgjengeleg utan å berre klø folk i øyra. Det er noko av dette vi arbeider med. 

Øving gjer meister, seier eit kjend ordtak. Eg trur dette er ein nøkkel også når det kjem til å formidla evangeliet om Jesus. Det er alltid ein fare for å gå seg inn i spor og ikkje greia å lausriva seg frå eigne mønster. Men om vi kan unngå dette, så trur eg trening, praktisering og erfaring, gjer at vi kan slappa meir av i forholdet til oss sjølve, og dermed kjenna oss friare til å ha fokus på dei menneska vi pratar med. Når vi i tillegg har god kjennskap til den gode bodskapen frå Gud og skjønar korleis eit menneske kan få del i frelsa, kan vi hjelpa mange til eit nytt liv i Jesus Kristus. 

Eg trur at det i kristen samanheng er altfor lite fokus på denne heilt nødvendige treninga, men det kan vi gjera noko med. Gud har gitt oss del i tenesta med å forsona menneske med seg. I dette ligg det ei kvalifisering som vi berre må hjelpa kvarandre til å kjenna oss fire i.