Gleda over å sjå andre i funksjon.

 Jesus sende ut læresveinane sine, mellom anna slik vi les det i Lukas 10, der han sende ut syttito av dei. Dei kom tilbake med god rapport. Endå til dei vonde åndene var dei lydige når Jesu navn blei nevnt. Jesus sa: "Eg såg Satan falla ned frå himmelen som eit lyn. Ja, eg har gitt dykk makt til å trå på ormar og skorpionar og makt over alt fiendens velde. Og ingenting skal skada dykk. Og likevel: gled dykk ikkje over at åndene lyder dykk, men gled dykk over at navna dykkar er innskrivne i himmelen." I same stunda jubla han i den Heilage ande og sa: "Eg lovar deg Far, Herre over himmel og jord, fordi du har løynt dette for dei vise og forstandige, men openberra det for umyndige små."

Det verkar som om Jesus fekk ei voldsom glede over å sjå læresveinane sine fungera i å spreia evangeliet og demonstrera Guds rike i kraft. Han hadde kalla menneske som ikkje var noko særleg i menneskeauge. Han hadde sagt at utan å bli som barn, var det inga råd å koma inn i Guds rike. Han hadde vald enkle menneske med mange utfordringar når det kom til å fungera saman. Han hadde ikkje gitt opp når han lærte dei, men trufast lært dei og sett fram imot at den dagen kom når sukksessen ville bli eit faktum. Og når tenesta deira i hans kraft og autoritet bar frukt, gledde det Jesus så sterkt at han jubla i Den heilage ande og takka Far fordi han hadde openberra sanninga for og gjennom dei som hadde vore villige til å følgja han. 

For ikkje lenge sidan las eg dette kapittelet i Lukasevangeliet. Då slo det meg at eg har det litt på same måten som Jesus. Gjennom året på bibelskulen hjelper vi dei til å forstå verda og menneska frå Guds perspektiv. Vi trenar dei, svarar på spørsmål, gir dei tilbakemeldingar og oppmuntringar.  Og så reiser vi ut saman med dei. For min del til Bolivia.

I går kveld var det ungdomsmøte i menigheten her i Cochabamba. Adrian forkynte Guds ord om praktisk å leva i heilaggjering og vera heilage slik Gud er heilag. Det var utruleg god undervisning. Etter talen inviterte han folk til forbønn. Heile resten av teamet var med og bad for folk og gav gode råd frå Guds ord. Eg stod berre bak i salen og såg på korleis dei med glede og iver tente ungdommane i Guds kraft. Då kjende eg sterkt på den same gleda, som eg tenkjer at kanskje Jesus kjende på. Han som sa at hans skulle gjera sine læresveinar til menneske fiskarar, han gjer det same i dag med dei som er villige til å flgja han. Eg blir så glad og stolt over elevane våre over at Gud har utrusta dei til eit nivå av mognad som etterlet seg respekt der dei er. 

Det minner meg på at dei første pra eg var i Bolivia, måtte eg forkynna på alle møter vi var på. No har vi vore her i fire dagar og eg har endå ikkje forkynt på eit einaste møte. Det har derimot dei unge på teamet gjort, og det med suksess. Vel, eg kjem på at eg delte evangeliet på eit improvisert møte på fjellet for ein skuleklasse, så det er sjølvsagt endå ting eg kan vera eit eksempel for dei i, men det tek ikkje gleda frå meg over å sjå korleis Gud brukar dei.  

Klar i tide og i utide

 

I går kveld hadde vi samling for menn i forsamlinga her i Cochabamba. Adrian og Benjamin delte på forkynninga. Den var veldig god og veldig viktig for det som skjer her. Eg er stolt over dei, at dei høyrer frå Gud og greier å presentera ein viktig bodskap inn i ein, for dei, ukjend kultur. 

På alle samlingar vi har, kjem det folk som vil ha forbøn. Eg traff ein mann på bønnesamlinga for to dagar sidan, med ei stiv skulder som gjorde at han ikkje greidde å bevega armen bakover og lite framover. DÅ vi hadde bedt var han, var han mykje betre. Så traff eg han igjen i går. Då var han heilt fin. Det er også mange andre vi har vedt for.

I føremiddag skulle vi både til torget for å handla og opp til Kristus-statua på fjellet her like ved. Det er tid til littt turisme innimellom. Statua (El Cristo) var første stopp, endå det ikkje var planen. David skifta meining fordi han tenkte på kor sterk sola blir der oppe utover dagen. Då vi kom opp la eg merke til at det var mykje skuleelevar der. Det såg ut som om heile skuleklassane var på tur. Alle har skuleuniform, så det er enkelt å sjå. Då eg såg dei fekk eg flash-back til alle skulebesøka vi hadde for mange år sidan, før det vart forbode. No er den politiske situasjonen endra, så det er ingen lærer som for sparken lenger om dei let oss få dela evangeliet med elevane. 

Eg tenkte at det måtte vera veldig bra om vi hadde fått delt evangeliet om Jesus med dei, så eg nemnde dette for David. "For ein god idé", sa han. Så han tok kontakt med lærarane som følgde klassane og dei nikka og smilte og gav grønt lys. Dei ropte på barna og samla dei inn under eit tak som var det med ein steinmur som bakvekk. Der var lyden god og det var lett å snakka og lett å bli høyrd. Dei skulle straks til å gå tilbake til skulen, så vi hadde ikkje mange minuttane på oss. Eg presenterte teamet i full fart og delte evangeliet om Jesus med dei så grundig som det let seg gjera på kort tid. Mange av dei falda hendene då vi bad, andre stod med opne hender som dei strekte fram for å ta imot. Andre lukka augene. Felles for dei alle var at dei tok imot Jesus med opne hjarte og gav livet sitt til han. 

Ingenting av dette stod på planen, men fordi David fekk den tanken at vi skulle gå til El Cristo først, og fordi eg fekk mine flash-backs, fekk vi denne gudgitte anledninga og erfaringa og eit 40-tals unge menneske fekk eit møte med Jesus. (og kanskje nokre foreldre og lærarar også)

No i ettermiddag skal vi pakka og merka klær som vi skal ha med til landsbyar seinare i perioden. I kveld er det ungdomsmøte i menigheten. Adrian skal forkynna ordet der. 

Takk for forbønn.

Besøk hos Alejandro og familen.

Alejandro og søstera Roberta, delte om korleis dei opplevde tida for rundt 16 år sidan, då Alejandro fall ned frå stillaset etter å ha kome bort i ein høgspentleidning og brakk ryggen. Etter at faren hadde forlatt dei alle, var han den som måtte forsørga familien. Livet for heile familien såg mørkt ut. 

Han låg på sjukehuset og trudde det var ei stor misforståing, då kvite folk kom inn for å beøkja han, folk han aldri hadde sett før og som såg ut til å vera frå eit anna land. No, mange år etterpå, vitnar han om korleis desse famande folka brydde seg om han, korleis dei har hjelpt han og familien med praktiske ting i livet, økonomisk støtte til å få forhold mellom dei små og fattigslege husa i betre orden, slik at han kan koma seg litt fram og tilbake i rullestolen han også har fått frå den nye familien sin. Han fekk ta imot Jesus ved at David og Violeta besøkte han og gjekk gjennom disippeltreningskurset MC med han. Idag er han onkel til fleire, har sin eigen butikk i soverommet sitt, berre med eit forheng mellom senga og butikken. Konkurransen vert stor under pandemien, då alle vart arbeidsledige og alle starta same butikk som Alejandro hadde. Så han skifta brus og snacks og litt bakarvarer ut med skulemateriell. Siste året har det gått betre. Vi har kvart år med gaver frå Norge, enten frå offer i menigheten eller frå privatpersonar. 

Familien forklarte for oss i dag korleis dei gler seg heile året til den dagen då vi kjem på besøk. Niesa Rubina (14) lurer på om Marte hugsar ho. Marte var på besøk der fleire gonger, og dei to fekk eit nært forhold. Dei påfølgjande åra venta ho at Marte skulle vera med kvar gong vi kom. Tilslutt måtte eg senda melding på førehand om at det berre var meg frå vår familie og at Marte ikkje var med. Sjølv om ho visste dette, vart ho like skuffa kvar gong. Vi hadde ei fantastisk stund saman med dei i bønn. Gud gjorde store ting for dei idag, men vi har endå ikkje sett at han har fått kraft i føtene igjen. Vi lever i trua på at det skal skje. Eit viktig ord for meg, når det kom til å be for han igjen, var ordet som Arne hadde som tema under påskefesten: "Ein gong til".  

I kveld er det samling for menn i menigheten her. Både Benjamin og Adrian skal dela Guds ord. Korleis det går, får vi ta med i rapporten i morgon. 

Første dagen vår i CBB

 Det tok oss godt over to timar å koma gjennom passkontroll og migrasjonsprosessen då vi landa klokka 02:40 i Cochabamba onsdag morgon. Kapasiteten på Jorge Vilsterman Aeropuerto er ikkje så stor for internasjonale flymottak. Men turen gjekk veldig bra, den raskaste til no (26 timar) takka vere godt tilpassa reiseruter til Madrid og BoA si direkterute til Cochabamba på tirsdagar. 

Første dagen var ein roleg dag. Teamet fekk bli kjend med David og Violeta, før ho reiste tilbake til USA på kvelden. Vi fekk veksla pengar og gått gjennom programmet for heile perioden, vore ein tur på HyperMaxi og handla inn matvarer for dei neste dagane. På kvelden var det bønnesamling i forsamlingslokalet og Benjamin delte litt frå Guds ord om bønn. Veldig bra. Dei komande dagane blir det fleire anledningar for teamet til å forkynna ordet.

Midt på dagen fekk eg ei god stund med David, der vi fekk snakka gjennom ulike situasjonar i menigheten og kva som er å ta tak i der. 

I skrivande stund er det tidleg morgon. Eg skal ut å gå ein bønnetur i nabolaget her før eg ringjer heim og har frukost saman med dei andre klokka 08:00. Etterpå reiser vi til Primero de Mayo for å besøkja Alejandro og familien hans. Det er ein køyretur på omlag ein time kvar veg. Eg gler meg til å treffa dei. Han sit framleis i rullestol. Vi har bedt for han kvar gong vi har vore der. Det skal vi gjera også i dag. Eg tek med meg ordet som Arne kom med på Påskefesten: "Ein gong til". Andre profetiske ord til oss har også skapt forventningar til Gud. Ingenting er for vanskeleg for Han.

I kveld har vi mannsmøte og det blir endå ein god anledning for våre to unge menn på teamet til å dela frå Guds ord. 

Teamet og eg er ved godt mot. Vi har det alle bra. Alle er friske. Berre den første to-dagars prosessen med høgdetilvenning gjer at nokre av oss er litt tunge i hovudet. Men etter lunsj idag skal det vera over, om det går som det pleier.

Vi er takksame for forbønn og spesielt om visdom til å handtera alt på rett måte. Vi treng Guds salving til alt. 

                                             Benjamin deler Ordet på bønnesamling i menigheten.