Dugnad og talentshow

 I går (fredag) hadde vi ein lang og god dugnadsdag i menigheten her i Cochabamba. Rydding og vasking stod på programmet. Det vi gjorde, var å skura alle plastikkstolane med såpevatn og skuresvamp både bak og framm og over og under. Det tok nokre timar å få alle dei meir enn 200 stolane kvite og fine igjen, men så fekk vi også oppleva at treninga frå Gullbotn kom til praktisk nytte også. 

På kvelden var teamet på samling med ungdommane i forsamlinga, mens eg og Pastor Hugo var på flyplassen for å henta Jan Arefjord. Så no er teamet endeleg komplett. For meg er det ein lenge etterlengta ting og ha Jan med her i Bolivia. Vi ser veldig fram til det som står framfor oss dei neste dagane. Jan skal forkynna her i Cochabamba i morgon, saman med Isak. Eg, Signe og Johannes reiser til Punata og deler Guds ord på gudstenesta der. Etterpå kjem resten av teamet også til Punata (som ligg ca ein time unna), slik at vi saman får dra vidare til ei ny gruppe av quechua - talande folk som har knytta seg til arbeidet. Eg traff nokre av desse i juni, og lova både på ære og samvit å besøkja dei ved neste anledning. Og no er eg glad for at den anledninga har kome. 

Eg fekk ein god rapport frå noko som skjedde tidlegare i veka. På samlinga for kvinner der Signe og Bogdana delte, var dei ei jente som kjende seg veldig truffe av Bogdana si undervisning. Ho kom fram etterpå saman med mora, og begge gav livet sitt til Jesus.  Takk gode Gud!

På onsdag reiser vi til La Paz der vi har møte med forsamlinga på kvelden. På torsdag reiser vi ned til Corioico for å evangelisera saman med ein nystarta forsamling der som menigheten i La Paz hjelper i gang. På fredag skal vi tilbake til La Paz og ha evangelisering i byen, grunnleggjande undervisning med ein del nye i menigheten og til slutt gudsteneste på søndag morgon. 

Vi ser fram til kvelden i kveld der lokalet nok blir fullt, på arrangementet "Bolvianos got talent". 13 ulike nummer skal framførast. Eg har, med eit lite snev av anger, meldt meg på med eit par låtar frå mine eigne heimtrakter (for å unngå å sei at dei er sjølvskrivne) Teamet skal avslutta med ein nydeleg sang på engelsk og spansk før Bogdana skal dela evangeliet. Vi ber om at mange blir skal bli frelst i kveld. 

Takk igjen for førbønn.

Evangelisering på Marknaden

 Mercado 10 de Febrero - Norte, er navnet på ein marknad ikkje så langt frå her vi bur. Her starta vi dagen i dag med evangelisering. Ein av personane i teamet var ikkje frisk idag og blei heime med tilsyn frå ein av dei andre på teamet. Dermed var det berre tre av oss som drog av garde saman med Gabo og Sebastian.

Vi hadde med oss Johannesevangeliet i hefteform, og invitasjonar til mengheten som vi gav til dei vi fekk samtalar med. Vi hadde ikkje gått mange stega bortover den øvste gata i marknadsområdet før vi vart stoppa av ein ung mann som selde sjølvlaga konfektsjokolade. Han hadde starta dette som eit forretningsføretak og ville sjølvsagt selja. Eg drog opp pengar or lommen og kjøpte ein til kvar av oss. Vi spurte om vi skulle be for føretaket hans. Det ville han gjerne, så det gjorde vi - men først etter at vi hadde gitt han evangeliet og han hadde tatt imot Jesus som sin personlege Herre og frelsar. 

Johannes gjekk rundt i gatene på marknaden med ein plakat framfor seg, der det stod: Jesus helbredar i dag! Treng du forbønn? Mange menneske såg dette, rekte opp handa og vinka på oss. Så fekk vi be for mange om ulike ting. Familieproblem, sjukdom og økonomi trur eg var dei mest vanlege tinga folk ville ha forbønn for. 

Ei eldre kvinne vi tok kontakt med var alt kristen. Då vi prata med henne såg eg at ho held eine armen bak på ryggen, og spurde om ho hadde smerter. Ho sa ho hadde muskulære smerter i ryggen og vondt nedover i ein foten. Vi bad for henne og ho kjende seg plutseleg heilt fin. Så sa ho at ho også hadde smerter i venstre armen. Etter at vi bad for henne på nytt, testa ho litt og smertene var borte. Eg kan ikkje ta med alle eksemplel, men summera opp litt enkelt med at 8 personar gav livet sitt til Jesus denne føremiddagen, inkludert taxi-sjåføren som køyrde oss tilbake til El Bosque, mange sjuke blei helbreda, mange blei velsigna på ulike måtar og elevane frydar seg over alt det gode ein vanleg føremiddag kan føra med seg når vi berre gjer oss tilgjengelege for Gud.

Vi gir all ære og takk til Gud, og seier også takk til alle som ber for oss. 

Samling for kvinner og samling for menn

Draumen ein lærar på Bergen Bibelskule har, er å sjå elevane våre vinna over seg sjølv, enten det er frykt for det ukjente og ofte ubekveme eller det er det uttrygge i det å gå steg i tru i ukjent farvatn og erfara å bli brukt av Gud på mektige måtar.

Ofte er vegen til å erfara Guds kraft, å kjenna seg svak i seg sjølv. For Guds kraft blir fullenda når vi er ferdige med oss sjølv og ikkje har annan enn han igjen å stola på. Guds skule har ingen menneskeleg uttenkt fagplan, men styrt av ein visdom som ber fantastisk frukt.

Vi har fire elevar med oss her i Bolivia. Dei er svært ulike, men like på eitt område; viljen til å bli brukt av Gud, sjølv om det kostar. I kveld hadde vi to samlingar i menigheten i Cochabamba, ei for kvinner og ei for menn, med felles lovsang i starten. Signe og Bogdana forkynte Guds ord til kvinnene og Johannes og Isak til mennene. Minst 60 kvinner var til stades på kvinnemøtet, der Gud rørte ved hjarta til mange. På samlinga for menn delte først Isak med utgangspunkt i følgjande utsegn: Det som skal til for at det vonde skal ha framgang, er at gode menn er tause. Ein 19-åring delte så tydeleg om det å ta ansvar som ein Guds mann, at det gjekk rett i hjarta både på dei unge mennene og dei i høg alder. Johannes forkynte om fruktene av å gjera det som er rett. Fantastisk. Bogdana og Signe si forkynning fekk eg naturleg nok ikkje høyra. Men veldig gode rykter er i ferd med å spre seg.

Vel heime igjen, under debrief´en i sofaen i El Bosque, var det ein viss bibelskulelærar som var useieleg stolt over elevane sine. Stolt fordi han har kjempa både den eine og den andre kampen med seg sjølv for å sei det som måtte seiast i situasjonar som no heldigvis høyrer ei fjern fortid til. Det arbeidet som Gud har gjort over tid i forsamlingane her i Bolivia, er berre til å jubla over og takka for. Men å sjå kva Gud har gjort, og gjer i dei unge elevane våre, gjer meg audmjuk, takksam, full av håp for framtida og rørt til tårer til langt nedover gensaren.  Gud være all ære for sitt verk. 

Elles har vi, i samalikning med tidlegare år, hatt lang mindre aktivitetar, så langt. Dei siste to dagane har vi kunna nytta til å be mykje saman og samtala med kvarandre om både Bolivia og Guds ord. Vi kjenner at det har knytt teamet saman endå meir, og gitt oss rik velsigning frå den himmelske Guds fred og nærvær. I morgon er det litt same opplegget før det brakar laus med skikkeleg gateevangelisering på torsdag. 

Takk for forbønn. Guds rike velsigning til alle.

Heim for jenter som ikkje kan bu med familiane sine

 I Bolivia og også i Cochabamba er det mange heimar for både gutar og jenter som av ulike grunnar ikkje kan bu i familiane sine. Vald er ein av dei kanskje mest vanlege grunnane til dette. I går var vi på ein slik institusjon for jenter. Med oss frå menigheten hadde vi Becky og Gabo og mor til Becky. 

Heimen heiter "Kongens døtre", som peikar på den identitet dei prøver å gje dei som kjem her. Møte med dei alle var fantastisk. Becky gjorde ein veldig god jobb med å snu den naturlege sjenerte kjensla deira til opne vennskap på få minuttar. Vi hadde med is og gulrotkake, gaver i form av sokkar og litt undertøy. Før vi åt hadde vi veldig god tid saman med dei i Guds ord. Det var Signe som delte på ein veldig engasjerande måte. Det var rørande å sjå korleis ho greidde å formidla djupe og sentrale sanningar i evangeliet på ein måte som ved Guds nåde held på fokuset hjå alle. Trass i at skilnaden i alder var frå seks til sytten år, var Den heilage ande der med openberring som greip hjerta hjå alle. Siste timen vi hadde med dei, leika vi i hagen. Av naturlege årsaker kan vi ikkje leggja ut bilete av jentene. 

Isak var på røntgen i går ettermiddag og fekk konstantert at der er ingen brot i ankelen, heller ikkje andre kompliserte skader. Det takkar vi Gud for. Det blir litt krykker og begrensningar ei god vekes tid. Sjølv melder han om god framgang. Eg er stolt over måten han har takla uhellet på. No skal vi ha felles bønn her, og førebu undervisning til i kveld. Bogdana og Signe skal undervisa på kvinnesamling. Isak og Johannes gjer seg klar til mannssamling. 

Så lenge vi bur her i El Bosque, brukar eg den første delen av dagen til å gå ein runde i nabolaget og søkja Gud for dagen. Runden eg går i grålysninga tek 45 minuttar. Somme dagar kjennest det som å vera litt i Adam sin situasjon, då han vandra med Gud i hagen. Det er godt å leggja alle ting fram for Gud i bønn, påkallinng og takkseiing, og kjenna at Guds fred som overgår all forstand bevarar både hjarta og tankane i Jesus Kristus. 

Bibelskuleelevar i funksjon

 

Søndagskvelden var ei takksam erfaring for ein bibelskulelærar og teamleiar på misjonstur i Bolivia.

Etter gudstenesta og dåpen i går, var ungdomane i menigheten og teamet og spelte wolleyball. Isak hadde eit solid overtrakk og skada ankelen sin. Vi har bedt for han fleire gonger og det har gitt lindring. Vi får sjå idag korleis situasjonen er og om vi skal ta ein tur på røntgen. Ver med å be for Isak og full og heil helbredelse for ankelen. 

I går kveld var vi med på ei leiarsamling i menigheten for å bli litt betre kjent med dei som leier dei ulike område, som lovsang, barnearbeid, møteverttenesta, pastorteamet og ulike praktiske hjelpetenester. Det var ei veldig fin samling der eg delte litt om det å arbeida som for Herren og ikkje for menneske. Deretter delte Bogdana vitnesbyrd som gjorde inntrykk på mange. Så hadde Johannes eit veldig inspirerande vitnesbyrd om det å ta steg i det overnaturlege. 

Det er sterkt å sjå korleis teamet søkjer Gud og får ord til ulike menneske, ber for dei og tener dei i Den heilage andes kraft. Kvar gong vi skal forflytta oss frå ein plass til ein annan, må vi nesten riva dei ut or ein eller annan samtale eller forbønssituasjon.  Å sjå unge menneske som er kopla på det Gud vil gjera for menneske, er rørande observasjonar. 

Så måtte vi desverre ta farvel med David og Violeta, som måtte reisa tilbake til Sverige for å gjennomgå heilt nødvendige praktiske prosedyrar for det som er neste steg i deira kall. Vi vil sakna dei her, men er godt tekne hand om av andre. Dessutan er det ein av oss som har vore her i huset før og kjenner El Bosque rimeleg bra. 

Idag skal vi først til La Cancha og etterpå til eit senter for jenter som ikkje kan bu hjå familiane sine, eller ikkje har familiar. Vi skal gje dei evangeliet og Guds ord i vitnesbyrd og undervisning. 

Vi har det alle godt i det at vi kjenner oss avhengige av Gud. Takk til alle som ber for oss. Gud arbeider i Bolivia.




                                                                                                                 Johannes deler vitnesbyrd

Under: Vitnesbyrd av Bogdana med Violeta som tolk

Fantastisk ungdomsmøte på lørdag og gudsteneste på søndag

 

Isak på bibelskulen forkynte Guds ord på Ungdomsmøte lørdag kveld. Gud talte til han på føremiddagen og han førebudde ein veldig sterk og god bodskap for dei minst 50 unge i menigheten i Cochabamba. Det førte til ei sterk og lang stund etterpå med forbønn og frigjering for mange. 

Elevane våre gjer ein veldig god jobb på alle område. Forkynninga til Isak var salva og klar og tydeleg. Ordet vart teke godt imot, noko som også responsen i ettermøtet viste. Eg er stolt over kvaliteten på arbeidet teamet gjer og ikkje minst over frimodet og viljen til å bli brukt av Gud.

Idag, søndag 16. april, var det vanleg gudsteneste i menigheten. Eg delte Guds ord om Jesus som midt i suksessen ikkje ville la seg overtala til å bli verande hjå folkemengda, men dra vidare til dei andre byane for å forkynna evangeliet om Riket, slik at også dei fekk høyra. På slutten gav eg ein frelsesinvitasjon. Ei kvinne kom fram og tok imot Jesus. Ho fekk møte Gud på ein sterk måte. All ære til vår frelsar og Herre.

Rett etter møtet var det dåp ute i bassenget utanfor. Ikkje mindre enn 18 personar i ulik alder let seg døypa. Det var det norske teamet som døypte alle 18, Johannes Vartdal og Bogdana Skliaruk gjorde ein perfekt jobb. Johannes leia an i alt som skulle seiast på glimrande spansk, og Gillermo stod på bassengkanten og organiserte ting alt som skjedde på land på ein glimrande måte. Nesten heile menuígheten var vitne til hendinga med song, dans og musikk. 

I kveld er teamet og meg invitert til ei samling med alle leiarane i menigheten. Det ser vi fram til. Eg har fått i oppdrag å dela Guds ord der óg.  Det oppdraget kom på kort varsel, så då får eg heller kutta ut det som skjer i mellomtida og la ungdomane får spela wolleyball i mitt fråvær.. Takk til alle for førbønn. Alle har det fint her i Cochabamba. Guds signing til alle heime på Vestlandet.