Fredag 10. april i Cochabamba

At planar blir endra og at forandringar skjer, er ingenting nytt når det gjeld arbeidet i Bolivia. Heller ikkje denne gongen.

Planen for dagen i dag, var at vi skulle på besøk i eit kvinnefengsel på føremiddagen og eit større evangelistisk møte i same fengselet på kvelden i avdelinga for menn. I går fekk vi vita at det ikkje blei noko av besøket i kvinnefengselet, så då skulle vi rundt og be for to personar som er alvorleg sjuke. Den eine er ei 16 år gamal jente med langt framskriden og livstruande kreft. I går ettermiddag kom politimannen Felix frå Sveits her til oss, saman med kona si, Ruth og Priscilla so er misjonær her i Cochabamba og har ansvaret for fengselsarbeidet. Midt i møtet med dei, sa Felix: "Du må vera med meg i morgon for å møta ein del kontaktar i politiet og i militæret her". 

Det kollidere med andre planar, tenkte eg, men ville snakka med David først. Han kunne fortelja at sjukebesøka var avlyst fordi begge to hadde blitt lagt inn på sjukehuset. Dermed vart det forbønn på avstand, men Gud høyrer like godt begge deler.

Nahier og Ijob vart med Becky og Gabo denne føremiddagen, mens Dag og eg reiste med Felix og gjengen til to ulike militærleirar. På den første samlinga var der rundt 20 stykker med ansvar inn i treninga av militærpolitiet (slik eg forstod det), men eg er framleis usikker på kven det var vi snakka til. Ein leiar for den kristne politiorganisasjonen snakka først, så Felix og tilslutt vart eg introduseret, utan eigentleg å vita at eg skulle seia noko i det heile. Men det gjeld å vera klar i tide og i utide. Så på veg fram traff eg Felix som var på veg tilbake og spurte om dei som var der alt var kristne. Svaret var nei. På invitasjon til frelse, reiste alle seg og tok imot Jesus som sin Herre og frelsar.

Så var det litt lettare mat før vi køyrde nesten til Punata til ein ny militærleir. Der skulle vi dela evangeliet til 100 soldatar. Felix og meg fekk 5 minuttar kvar til å dela med dei. Han kviskra meg i øyra: "Eg forklarar kvifor dei treng å bli frelst. Du forklarar korleis dei skal bli frelst og gir ein invitasjon". For andre gong i dag fekk vi anledning til å sjå heile gruppa av uniformerte ungdomar stå opp og bekjenna Jesus som Herre.  Kontakten er no knytta til arbeidet i militæret og til politiet. Dette har vore noko av Felix sin plan. Dørene inn i desse områda står opne i framtida og det vil vera ein viktig del av Guds plan for Bolivia. 

Men dagen er ikkje slutt enno. I kveld skal vi i San Sebastian-fengselet, der dei reknar med at 400 innsette vil møta opp. Priscilla ser litt stressa ut fordi ho ikkje ser for seg korleis dei fasilitetane der kan romma alle og korleis ting skal organiserast. Men Gud har ein plan. Han er den beste organisatoren. Vi ser fram til ein interessant kveld. Slike fengsel er ein plass der mørket har stor makt. Men "det sanne lyset kom til jord og mørket fekk ikkje makt over det".